Η Δεκαοχτούρα κοίταξε με ολοφάνερη απόγνωση τον άντρα της που βρισκόταν εκείνη τη στιγμή μέσα στη θάλασσα και διέσχιζε την ακτογραμμή με άνετες απλωτές. Ποιος ήταν αυτός ο ξένος που βρισκόταν στο πλευρό της; Ο άνθρωπος που υπήρξε πλάι της παραπάνω από είκοσι χρόνια, τώρα της φαινόταν άγνωστος. Από την τελευταία φορά που είχε πάει στις Βρυξέλλες, ίσως λόγω της ασφυκτικής πίεσης που είχε υποστεί και μετά την καταναγκαστική υπογραφή του Μνημοσύνου 3, η προσωπικότητά του είχε υποστεί ριζική αλλαγή. Καταρχάς από κάκιστος κολυμβητής που πλατσούριζε μόνο στα ρηχά τώρα είχε βαλθεί να σπάσει κάθε πανελλήνιο ρεκόρ κολύμβησης. Έπειτα ήταν και οι απόψεις του. Από ασυμβίβαστος επαναστάτης και θαυμαστής του Τσε Γκεβάρα πλέον είχε γίνει ένθερμος οπαδός του Μνημοσύνου. Το αποκορύφωμα ήταν δύο βράδια πιο πριν, την παραμονή που ήταν να φύγουν για τις διακοπές τους, όταν από έναν επαγγελματικό του φάκελο την ώρα που έφευγε για το Μαξίμου, του έπεσε ένα αυτόγραφο από τον Σουπλέ. Αν είναι δυνατόν! Από τον Σουπλέ;; Μια βαθιά ρυτίδα ανησυχίας χάραξε το αλαβάστρινο μέτωπό της. Τι του είχε συμβεί στις Βρυξέλλες; Τι του είχαν κάνει αυτά τα ανθρωπόμορφα κτήνη που ήθελαν ληστρικά να απλώσουν το χέρι τους στη χώρα τους;
"Η κυρία
είναι καλά; Φαίνεται λίγο ανήσυχη. Μήπως λίγο κρύο τσάι θα τη βοηθούσε να
δροσιστεί και να χαλαρώσει;" O Aχμέντ, όπως πάντα άγρυπνη σκιά τους και έτοιμος κάθε φορά να τους
εξυπηρετήσει. Ήταν μία ακόμα από τις απότομες αλλαγές τους συντρόφου της. Όταν είχε
επιστρέψει από τις τελευταίες
διαπραγματεύσεις στις Βρυξέλλες της τον είχε παρουσιάσει με τόσο μεγάλη περηφάνεια
ως το νέο του δεξί χέρι, που την είχε άφησει άναυδη. Ο Αχμέντ ακολουθούσε
παντού τον Αλέξη, ακόμα και στην τουαλέτα. Όταν η συμβία του τόλμησε να τον ρωτήσει
για ποιο λόγο γινόταν αυτό, ο Τσίπας την αποστόμωσε απαντώντας πως οι καλύτερες ιδέες για τη σωτηρία της χώρας
γεννιούνται την ώρα της φυσικής ανακούφισης και χρειάζεται να είναι και κάποιος
άλλος παρών για να τις καταγράφει.
"Όχι,
Αχμέντ, σε ευχαριστώ", του απάντησε
μελαγχολικά. Αυτό που είχε πραγματικά ανάγκη ήταν να φύγει με τον σύντροφό της
μακριά από όλα αυτά. Ανάθεμα την ώρα και τη στιγμή που τον είχε πιέσει να
ασχοληθεί με την πολιτική. Εκείνη τη στιγμή τον είδε να βγαίνει καμαρωτός
καμαρωτός από τη θάλασσα. Δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί μετά από όλες αυτές
τις σκληρές διαπραγματεύσεις είχε πάντα μία ηλιθιωδώς χαρωπή συμπεριφορά ενώ
ένα χαμόγελο βρισκόταν μονίμως χαραγμένο στο πρόσωπό του σαν κολλημένη τσιχλόφουσκα
κάτω από τη σόλα παπουτσιού. Μήπως είχε πάθει κάποια εγκεφαλική βλάβη που του
αλλοίωνε την αίσθηση της πραγματικότητας; Βυθισμένη στις ζοφερές αυτές σκέψεις δεν
πρόσεξε πως ο Τσίπας φάνηκε ξαφνικά και χωρίς εμφανή λόγο να τρεκλίζει. Για δευτερόλεπτα
έδειξε να ανακτά τον περήφανο γιάπικο καλπασμό του και μετά τρέκλισε ξανά και
σωριάστηκε στην αμμουδιά. Η Δεκαοχτούρα επανήλθε απότομα στην πραγματικότητα
όταν τον είδε να πέφτει. Φυσικά όλο αυτό το χρονικό διάστημα δεν έχασε ούτε μία
στιγμή το πλαστικό του χαμόγελο. Ούτε και τώρα που κειτόνταν σε κρίσιμη εμφανώς
κατάσταση στην παραλία.
"Αλέξη",
τσίριξε κατατρομαγμένη. Άρχισε να τρέχει έντρομη προς το μέρος του.
"Κυρία, σταματήστε", άκουσε
στο βάθος τον Αχμέντ να φωνάζει αλλά τον αγνόησε. Είχε ήδη φτάσει στο πλάι του
αγαπημένου της. Με διαφορά δευτερολέπτου είχε καταφθάσει και ο Αχμέντ. "Αχμέντ",
είπε μουδιασμένα. "Τι του συμβαίνει;" Το θέαμα που αντίκρυσε αμέσως την έκανε να παραλύσει. Ο εφηβικός της έρωτας
κείτονταν στην αμμουδιά με ορθάνοιχτα μάτια αλλά χαμογελαστός. Αυτό όμως που
την έκανε να ανατριχιάσει ήταν κάτι άλλο. Το κεφάλι του έκανε μία σπασμωδική κίνηση σαν μία
ηλεκτρική συσκευή που έχει βραχυκυκλώσει
και επαναλαμβάνει μία λανθασμένη λειτουργία ξανά και ξανά. Της ήρθαν στο μυαλό ταινίες με ρομπότ που είχε
δει παλιά, τα οποία παρουσίαζαν παρεμφερή συμπτώματα όταν είχαν πάθει κάποια
βλάβη. Κοιτώντας πιο προσεκτικά είδε και κάτι άλλο εξίσου ανατριχιαστικό και
αποτρόπαιο. Από το αριστερό αυτί του πρωθυπουργού της Ελλάδας φαινόταν να κυλά
μία πράσινη ουσία σαν παχύρρευστη βλέννα.
"Ηρεμήστε,
κυρία", ακούστηκε η καθησυχαστική
φωνή του Αχμέντ από δίπλα της. "Μάλλον βραχυκύκλωσε λίγο. Μου είχαν πάντως
πει πως είναι 100% αδιάβροχος αλλά ευτυχώς όλα είναι μέσα στην εγγύηση", συνέχισε και πριν ολοκληρώσει καλά καλά τα
λεγόμενά του είχε πατήσει ένα προφανώς αόρατο κουμπί πάνω στην μύτη του Τσίπα.
Μπροστά στο έντρομα μάτια της Δεκαοχτούρας η κορυφή του κρανίου του αποσπάστηκε
από το υπόλοιπο κεφάλι και στηριζόμενο σε κάποιους αόρατους βραχίονες ανυψώθηκε
αφήνοντας έκθετο αυτό που θα έπρεπε να είναι το επάνω μέρος του εγκεφάλου του, όμως δεν ήταν. Μην πιστεύοντας στα μάτια της είδε τον Αχμέντ να
σκύβει με αληθινή προσήλωση και να κοιτά προσεκτικά αυτό που στην αρχή της
φάνηκε σαν φωτεινά λαμπάκια που αναβόσβηναν. Σοκαρισμένη πρόσεξε πως ανάμεσα στα
λαμπάκια υπήρχε μία μικρή μεταλλική ταμπλέτα που έγραφε Synth PM, έναν σειριακό αριθμό και κάτω από αυτόν, MADE IN THE EU.
Άκουσε τον εαυτό
της να μιλά αλλά δεν αναγνώρισε τη φωνή της. "Αχμέντ, τι συμβαίνει; Τι
είναι αυτό το πράγμα;" Λίγο ακόμα και θα άρχιζε να ουρλιάζει από τρόμο.
"Λυπάμαι, κυρία, που λόγω εκτάκτων συνθηκών
αναγκάζεστε να το μάθετε. Αυτό είναι τελευταίας γενιάς Synth, μοντέλο Prime Minister. Και φυσικά ευρωπαϊκής κατασκευής". Ένας
τόνος υπερηφάνειας χρωμάτισε τη φωνή του στις τελευταίες αυτές λέξεις. Η
Δεκαοχτούρα δεν πίστευε στα αυτιά της.
"Πόσον καιρό
κοιμάμαι τα βράδια με ένα ρομπότ; Τι του κάνατε, διεφθαρμένα κτήνη; Που είναι ο
Αλέξης μου;;;" Έτρεμε κυριολεκτικά
από την λύσσα. Η απάντηση του Αχμέντ
ήταν ήρεμη και ψυχρή. "Ο σύντροφός σας είναι ασφαλής. Χρειάστηκε να
προβούμε σε λίγο ακραίες ενέργειες προκειμένου να μην διακινδυνεύσει το
ευρωπαϊκό όραμα. Εγώ είμαι μηχανικός υπολογιστικών συστημάτων στην υπηρεσία της
ευρωπαϊκής ιδέας. Δουλειά μου είναι να φροντίζω για την άψογη κατάσταση των Synth σε όλα τα κράτη-μέλη της ευρωπαϊκής
ένωσης". Γύρισε και την κοίταξε
αποφασιστικά. "Στην παραλία είμαστε μόνο εμείς αλλά καλύτερα θα ήταν να μη
δημιουργούνται εντάσεις και σκηνές δημοσίως. Ας επιστρέψουμε στο σπίτι και όλα
θα πάνε καλά". Πάτησε πάλι τη μύτη
του Τσίπα και το επάνω μέρος του κρανίου επανήλθε αθόρυβα στη θέση του. Στη
συνέχεια έκανε νόημα σε έναν από τους στιβαρούς σωματοφύλακες να τον βοηθησει για
να μεταφέρει το πρωθυπουργικό Synth μέχρι το τζιπ τους. Η Δεκαοχτούρα έμεινε πίσω να κοιτάζει τους δύο άντρες και το ρομπότ να απομακρύνονται. Έτρεμε ακόμα από οργή και φόβο. Δεν ήξερε πως να αντιδράσει.
----Συνεχίζεται---
-----Η ιστορία και οι πρωταγωνιστές ουδεμία σχέση έχουν με πραγματικά γεγονότα και πρόσωπα. Ή μήπως όχι;-----
